» DOGOTERAPIA SPOŁECZNA

Dogoterapia – terapia z udziałem psa (w Polsce także pod nazwami kynoterapia lub dogoterapia) – metoda wzmacniająca efektywność rehabilitacji, w której motywatorem jest odpowiednio wyselekcjonowany i wyszkolony pies, prowadzony przez wykwalifikowanego terapeutę. Terapia tego rodzaju jest jedną z dziedzin zooterapii.

Terapia najbardziej efektywna jest w rehabilitacji dzieci, ze względu na “ukrycie” ćwiczeń rehabilitacyjnych w formie zabawy z psem. Daje również efekty w terapii osób chorych, samotnych i starszych. Działanie w tym przypadku przede wszystkim polega na nawiązaniu psychicznej więzi ze zwierzęciem, co przyspiesza leczenie lub ułatwia przejście choroby. Terapia w formie AAA jest powszechnie wykorzystywana na świecie jako program Visiting pets. Psy niemal codziennie odwiedzają chorych w szpitalach, hospicjach i placówkach opieki społecznej, ośrodkach dla narkomanów oraz więzieniach. Terapię kontaktową z udziałem zwierząt stosuje się coraz częściej jako metodę wspomagającą proces rehabilitacji. Istniejące organizacje w USA i Kanadzie od ponad 20 lat stosują z powodzeniem terapię z udziałem psa.

» Dogoterapia w Polsce

Terapia jest stosowana w Polsce od 1987, a od 2007 w dniu 15 czerwca obchodzony jest Ogólnopolski Dzień Dogoterapii. W Polsce brak jest jeszcze uregulowań prawnych, które porządkowałyby i precyzowały wymagania, jakie spełniać powinni terapeuci oraz psy terapeutyczne. Terapią zajmują się osoby fizyczne – najczęściej są to miłośnicy psów posiadający wykształcenie pedagogiczne oraz fundacje posiadające różniące się między sobą wymagania i procedury pracy.

» Wymogi jakie powinien spełniać pies terapeuta

Rasa:

1. teoretycznie pies każdej rasy po odpowiednim przeszkoleniu nadaje się do dogoterapii,
2. niektóre rasy są jednak bardziej wskazane ze względu na usposobienie,
3. najbardziej preferowane są: Siberiany husky, Alaskany Malamute, Retriviery, Nowofundlandy, Bernardyny, Samojedy, Collie, Bernieńskie Psy Pasterskie, Owczarki Niemieckie, Border Collie, Labradory, i wszystkie psy ras uważanych za łagodne. Mogą być kundelki !

Wiek:

1. szkolenie zaczyna się od chwili przybycia psa do domu. Po rozmowie z doświadczonym treserem można ustalić odpowiedni moment na rozpoczęcie tresury posłuszeństwa.

Rozmiar:

1. wielkość psa nie gra roli,
2. niektórzy boją się dużych psów i tu doskonale sprawdzają się małe pieski.

Zdrowie:

1. wykonane wszystkie obowiązkowe szczepienia,
2. bardzo dobry stan fizyczny psa,
3. czysty,
4. zdrowe zęby,
5. odpchlony,
6. wyczesany

Cechy charakteru:

1. spokojny,
2. tolerancyjny,
3. bezwzględnie łagodny,
4. pewny siebie,
5. lubiący być poza domem,
6. lubi być pieszczony i dotykany,
7. zdrowy,
8. współpracujący,
9. uległy,
10. posłuszny,
11. potrafiący się opanować,
12. odporny na stres,
13. cierpliwy.

» Test końcowy – PIES TERAPEUTA (na podstawie testu TDI – Therapy Dog International)

1. Akceptacja nieznajomego – test pokazuje czy pies będzie pozwalał przyjaznemu, wobec psa obcemu zachowywać się, rozmawiać z przewodnikiem, gestykulować w normalny dla siebie sposób. Pozorant i przewodnik uściskają sobie ręce, wymieniają życzliwości. Pies nie może pokazywać strachu, agresji, zniecierpliwienia nie może podejść do pozoranta.
2. Siedzenie na miejscu podczas pieszczenia – test pokazuje czy pies w czasie zdawania pieszczot pozwoli przyjaznemu obcemu głaskać i pieścić się na całym ciele. Pies siedzi w pobliżu przewodnika. Pozorant podchodzi i zaczyna głaskać psa po głowie potem na reszcie ciała. Pies może także stać lub leżeć. Pies nie może okazywać żadnych oznak strachu, rezerwy w stosunku do pozoranta, zniecierpliwienia.
3. Akceptacja zabiegów pielęgnacyjnych – pies musi akceptować zabiegi pielęgnacyjne. Umiejętność przydatna dla przewodnika, szczególnie w czasie wizyty u weterynarza.
4. Przechodzenie w tłumie – test pokazuje czy pies potrafi przejść bez zawahania w tłumie ludzi, w centrum miasta i czy przewodnik ma kontrolę nad psem. Pies i przewodnik idą na luźnej smyczy przez grupkę ludzi. Pies może okazywać zainteresowanie obcymi nie wolno mu jednak skakać, bać się, wyrywać, szczekać, okazywać agresji i wstydu. Przewodnik ma prawo chwalić psa, zachęcać głosem do przejścia.
5. Siadanie na komendę i zostawanie – pies może warować zamiast siedzieć. Dozwolona zmiana pozycji w czasie wykonywania ćwiczenia. Najważniejsze by pies nie odszedł z miejsca na którym miał czekać na przewodnika. W czasie gdy pies czeka na przewodnika pozorant przechodzi obok psa kilkakrotnie pies nie może ruszyć się z miejsca.
6. Przychodzenie na komendę – pies zostaje. Przewodnika odchodzi na odległość 5 metrów i woła psa. Gdy pies nie przychodzi dozwolone zachęcenie.
7. Reakcja na przeszkadzanie – test pokazuje czy pies jest pewny siebie w sytuacji gdy nie ma zapewnionego spokoju i skupienia. Przeszkadzanie hałasu ulicy, dzieci, klakson, spadająca z półki książka, rowerzysta. Pies powinien okazywać naturalne zainteresowanie lecz nie może wpadać w panikę, szczekać, gonić, uciekać, być agresywnym.
8. Reakcja na sprzęt medyczny – pies nie powinien bać się pachnącego inaczej, wydającego nieznajome dźwięki sprzętu medycznego. Pies powinien akceptować kule, balkonik, wózek inwalidzki, kroplówkę itd.
9. Niepodejmowanie znalezionego pokarmu – przewodnik prowadzi psa na luźnej smyczy. Na ziemi leżą smakołyki. Pies nie może podejmować pokarmu z ziemi.
10. Akceptacja odruchów chorych – obserwacja reakcji psa na odruchy chorych – kaszel, padaczka, kichanie, drżenie rąk, nietypowe chodzenie, ciężki oddech, drgawki.
11. Akceptacja chwilowej nieobecności przewodnika – test pokazuje czy pies może zostać z obcą osobą na kilka chwil. Powinien się jej słuchać – okazywać dobre maniery. Pozorant podchodzi do przewodnika i psa i mówi np. coś takiego “Czy mogę popilnować twego psa?” i chwyta smycz. Przewodnik znika na kilka chwil. Pies nie musi pozostać w miejscu ale nie może wyć, piszczeć, szarpać się.
12. Sztuczka – prezentacja dowolnej sztuczki jaką umie pies.

Wszystkie testy wykonuje się na skórzanej lub parcianej obroży, niedozwolone są kolczatki, łańcuszki zaciskowe i inne środki przymusu.